لاسجرد وطن من

ای غنچه خوابیده چو نرگس نگران خیز*****کاشانهٔ ما رفت بتاراج غمان خیز

از ناله مرغ چمن از بانگ اذان خیز*****از گرمی هنگامه آتش نفسان خیز

خورشید که پیرایه بسیمای سحر بست***** آویزه بگوش سحر از خون جگر بست

از دشت و جبل قافله ها رخت سفر بست***** ای چشم جهان بین بتماشای جهان خیز

خاور همه مانند غبار سر راهی است *****یک ناله خاموش و اثر باخته آهی است

هر ذره این خاک گره خورده نگاهی است***** از هند و سمرقند و عراق و همدان خیز

دریای تو دریاست که آسوده چو صحراست***** دریای تو دریاست که افزون نشد و کاست

بیگانهٔ آشوب و نهنگ است چه دریاست***** از سینه چاکش صفت موج روان خیز

این نکته گشاینده اسرار نهان است *****ملک است تن خاکی و دین روح روان است

تن زنده و جان زنده ز ربط تن و جان است***** با خرقه و سجاده و شمشیر و سنان خیز

ناموس ازل را تو امینی تو امینی *****دارای جهان را تو یساری تو یمینی

ای بندهٔ خاکی تو زمانی تو زمینی***** صهبای یقین در کش و از دیر گمان خیز

فریاد از افرنگ و دلآویزی افرنگ*****فریاد ز شیرینی و پرویزی افرنگ

عالم همه ویرانه ز چنگیزی افرنگ***** معمار حرم باز به تعمیر جهان خیز